Cel. Badanie analizuje procesy transmisji i negocjowania kapitału kulturowego w relacjach ojciec-syn na podstawie narracji młodych mężczyzn. Skupia się na komunikacji rodzinnej, wzajemnym wsparciu, sposobach przekazywania wartości i norm oraz roli szkoły jako przestrzeni mediującej między habitusem rodzinnym a indywidualnymi trajektoriami edukacyjnymi, kształtującej aspiracje, wybory edukacyjne i tożsamość. Metody i materiały. Przyjęto podejście jakościowe. Materiał empiryczny stanowiło 143 wywiadów narracyjnych przeprowadzonych z mężczyznami w wieku 18–25 lat, będącymi w okresie przejścia od edukacji do dorosłości zawodowej. Dane zostały poddane jakościowej analizie narracyjnej, koncentrującej się na identyfikowaniu wzorców znaczeniowych, sposobów interpretowania doświadczeń oraz kategorii związanych z komunikacją ojciec-syn i edukacją. Wyniki i wnioski. Wyniki wskazują, że transmisja kapitału kulturowego jest procesem dynamicznym i negocjowanym. W narracjach uczestników ojciec pojawia się jako strażnik aspiracji edukacyjnych, przewodnik po świecie społecznym lub jako odległa postać, której nieobecność również strukturyzuje doświadczenie biograficzne. Uczestnicy aktywnie reinterpretują przekazy ojcowskie, selektywnie je przyjmują, modyfikują lub odrzucają. Szkoła pełni funkcję mediatora, który umożliwia zarówno reprodukcję, jak i transformację kapitału kulturowego. Relacja ojciec-syn stanowi istotną przestrzeń kształtowania kapitału kulturowego, w której współistnieją mechanizmy reprodukcji i transformacji. Komunikacja – zarówno obecna, jak i nieobecna – odgrywa kluczową rolę w kształtowaniu aspiracji edukacyjnych i tożsamości społecznej. Wyniki podkreślają znaczenie dialogicznego modelu ojcostwa oraz potencjał szkoły jako instytucji wspierającej negocjację dziedzictwa kulturowego.