Cel. Dziecięce zespoły muzyczne łączą edukację artystyczną z relacjami między dziećmi, rodzicami i prowadzącymi. W badaniu analizowano taki zespół jako relacyjne środowisko komunikacyjne (RŚK). Określono związki między postrzeganą jakością komunikacji organizacyjnej, zaufaniem, przekazem wartości, relacjami interpersonalnymi, poczuciem wspólnoty i reputacją organizacji. Ramy teoretyczne integrują relacyjny paradygmat public relations z pedagogiką, teorią kapitału społecznego, teorią działania komunikacyjnego i badaniami nad edukacją muzyczną. Zaproponowano także RŚK jako kategorię analityczną organizacji wspólnotowych, w których codzienna komunikacja podtrzymuje relacje. Metody i materiały. Badanie przeprowadzono metodą sondażu diagnostycznego wśród 104 rodziców dzieci uczestniczących w działalności zespołu muzycznego, wykorzystując autorski kwestionariusz ankiety. Analiza objęła statystykę opisową, współczynnik rzetelności α Cronbacha, analizę korelacji Pearsona oraz jednoczynnikową analizę wariancji (ANOVA). Zbadano również różnice związane z długością uczestnictwa dzieci w zespole. Wyniki i wnioski. Wszystkie analizowane konstrukty uzyskały wysokie oceny. Komunikacja organizacyjna, zaufanie, przekaz wartości, poczucie wspólnoty i reputacja były ze sobą dodatnio powiązane. Dłuższe uczestnictwo wiązało się z silniejszymi relacjami interpersonalnymi, wyższym poziomem zaufania i większym poczuciem wspólnoty. Wyniki potwierdzają użyteczność koncepcji RŚK w analizie środowisk wychowawczych i organizacji wspólnotowych opartych na trwałych więziach interpersonalnych. Pokazują, że relacyjny paradygmat public relations pozwala wyjaśniać znaczenie codziennej komunikacji dla budowania zaufania, wspólnoty i reputacji także poza formalnymi strukturami komunikacyjnymi.